خانه اول

من و آدم ها

youhanna — Sat, 30 Aug 2008 21:20:18 GMT

من مورچه نیستم. گنجشک هم نیستم. سوسک یا مارمولک هم نیستم. من آدم ام؛ ولی از آدمها میترسم. کاش گوزنی، گورخری، مرغی، سوسکی چیزی بودم تا همه چیز طبیعی جلوه میکرد. اما چی کار کنم این ها ترسناکند و من محافظه کار. من آدم ها رو دوست دارم ولی تا وقتی که اکسیژن و برا ی خودشون برمیدارن و دی اکسید کربن و پس میدن ازشون میترسم. ولی اونا اینو نمی فهمن. بین اونا من متهمم!

این دنیا خیلی تنگه برای این همه آدم کنار هم. (نمی دونم این قانون چرا این جوریه: آدم ها برعکس گوسفندها که وقتی به هم می چسبند جای کمتری توی طویله می گیرن، آدم ها وقتی کنار هم هستن دنیا باید ظرفیتش بیشتر باشه تا اونا قشنگ جا بشن) دنیا فقط جای چند تا از این کنار هم ها رو داره. یه ذره که جاش تنگ میشه عصیان گر میشه. انسانیت که سهله، آدمیت رو فراموش میکنه و از اون ور مینای یک آدم دیگه خرد میشه؛ با صدایی مهیب که آدم ها نمی شنون ولی از این صدای وحشتناک دل دنیا به درد میاد. عصبی میشه. لج میکنه. خرابی پشت خرابی.

شاید آدم ها اگه عجله نکنن (یا اگه عجله دارن مثل بچه آدم برن تو زودپز نه قابلمه!) به موقع جا بیفتن و جای کمتری از این دنیا بگیرن اون موقع جای بیشتری برای بقیه آدم ها تو زندگیشون باز بشه.

البته بعضی آدم ها مثل پفک هندی ان. وقتی آماده خوردن میشن گنده تر میشن!

هم‌سفر نسيم

youhanna — Wed, 22 Aug 2007 17:26:18 GMT

شن‌هاي ساحل با دست هنرمند به رقص در آمد. هنرمند مست بود و با هوشياري به رقص انگشتان و شن مي‌نگريست. از اطاعت ذرات شن لذت مي‌برد. از تعليم خوب انگشتان به عرش مي‌رفت و بر خويش مي‌باليد.

زمان گذشته است. نسيم خنكي از سوي دريا مي‌وزد. هنرمند با غرور به آسمان خيره شده است. ساخته دست هنرمند همچون عروسكي در آسمان مي‌چرخد.

چه‌قدر همه چيز خوب است!

ذرات شن كه به فرمان هنرمند در آغوش هم قرار گرفته بودند به نوبت هم‌سفر نسيم مي‌شوند و معشوقه‌اي را كه هنرمند براي هر‌كدام‌شان قرار داده بود رها مي‌كنند. هنرمند غرق تماشاي عروسك زيبايش در آسمان است. نسيم با لبخندي معنادار به راهش ادامه مي‌دهد. هنرمند غرق لذت واهي خويش است.

آخرين دانه شن كه از انگشتان هنرمند اطاعت كرده بود، هم‌سفر نسيم شد!

حكايت موجودي كه از فرط اختلاف با ديگران، روزي شك كرد كه مورچه است يا آدم؟

youhanna — Mon, 23 Jul 2007 04:51:18 GMT

امروز شنبه است و يك دنيا خستگي احساس مي‌كنم. خالي از طراوت. خالي از دوستي. نه! وقتي از دوستي خالي‌ام به مراتب حالم بدتر و خراب‌تر است. باز دارم از شك اشباع مي‌شوم. شايد به آن‌ها كه حرف مي‌زنند حسودي‌ام مي‌شود. اما از ديگر سو حقارت را به تمامي در آن‌ها مي‌بينم. اما به خودم هم نمي‌بالم چون هيچ عقل سليمي چنين اجازه‌اي به من نمي‌دهد. شايد اين نشانه‌اي است از وجود راهي مابين. يا نه. نشانه‌اي از راهي است برتر براي آنان كه روح‌شان بزرگ شده.

از اين بازي خسته نيستم. فقط تشنه‌ام. حتي يك قطره آب كه روي صورتم بچكاني هم پاي دوباره دويدن به من مي‌دهد. شايد اين هم نشان ديگري است از حقارت من ( از خودخواهي يا شايد حب ذات دوست دارم به جاي حقارت از كوچكي استفاده كنم!) كه تنها با يك قطره توان دويدن مي‌يابم. ديري نمي‌گذرد از آن ظهر تابستاني كه دريايي بي‌كران هديه‌ام كردي اما باز تشنه‌ام. آن روز به بازي علاقه‌مند شدم. آن قدر كه اكنون يقين دارم كه از بازي خسته نيستم. فقط مي‌ترسم نكند قوانين داوري را به درستي ندانم. تفاوت تكنيك‌هاي بازي من با خيل عظيم بازي‌كنان_‘ از زمين است تا آسمان. نه! تا خورشيد. نه! تا ستاره كهكشاني ديگر. شايد كمي دورتر يا كمي نزديك‌تر. تماشاچيان مدام آنها را تشويق مي‌كنند. پس اگرمسير بازي من هم درست است چرا هيچ‌كس من را تشويق نمي‌كند؟ اگر هم درست نيست پس چرا اين همه سنگ در مسير آنها مي‌بينم؟ انگار اين سنگ‌ها فقط براي من ظاهر مي‌شوند. يك لحظه مي‌نشينم تا قاطعانه تصميم بگيرم چه كنم. اما مي‌ترسم دير شود. بر مي‌خيزم... سنگ‌هاي عجيبي در راه مي‌بينم كه بر سر راه ديگران حس نمي‌كنم. شايد آنها آن‌قدر توانا هستند كه اين‌ها را رد مي‌كنند و آن‌قدر سريع كه من نمي‌فهمم آنها هم سنگي پيش پا داشتند. اما باور نمي‌كنم اين‌گونه باشد. چندين و چند بار دويدون‌شان را با دوربين‌هاي پيشرفته فيلم‌برداري كرده‌ام و بارها تصوير آهسته آن را به دقت ديده‌ام. جلوي پاي آنها اين سنگ‌ها نيست!!

كلافه شدم ديگر.... به من بگو....

من مورچه‌ام؟

يا پهلوان؟

يا قهرمان؟

نه! نگو. هيجان آن به همين است كه فقط با يك چشمك_‘ به من توان بلند شدن بدهي.

گمشده ای دیگر

youhanna — Wed, 04 Jul 2007 19:28:18 GMT

بدون مقدمه‌ا‌ي از نبودن يا هر چيز ديگر، اين متن نوشته مي‌شود تنها به مثابه درمان. براي پي بردن به حجم برخي سؤال‌ها...

از روزي كه هويت دوست و مرام دوستي آشكار شد، چوب حراجي بر عشق زدند. اندك زماني كه گذشت، عقل انسان زبان تازه آموخت. هر عقلي، زباني منحصر به خود. هر زباني، ادبياتي خلق كرد منحصر به خود. هر ادبياتي رفيقي پيدا كرد منحصر به خود.

گذشت. اما تنها اندكي. رفقا، ادبيات و زبان، باليدند به پشتوانه‌شان. به حقيقت ممتاز بشريت. به عقل!

خوشيم به رفاقت. به خشونت. به جدايي‌ها.

خوشا روزي كه عشق با شيطنت نقش "يكتايي" بازي مي‌كرد.

هر روز بر گمشده‌هامان افزوده مي‌شود. نه! مي‌افزاييم.

تا بعد...

youhanna — Mon, 15 May 2006 20:38:18 GMT

معلم، پيش از آنكه قلم بر دستم نهد، مرا سوگندي آموخت...

"قلم، توتم من است.

قلم، توتم ماست.

به قلم سوگند!

به خون سیاهی که از حلقومش می‌چکد سوگند،

به رشحه خونی که از زبانش می‌تراود سوگند،

به ضجه‌های دردی که از سینه اش برمی‌آید سوگند،

که توتم مقدسم را نمی‌فروشم،

به دست زورش تسلیم نمی‌کنم،

به کیسه زرش نمی‌بخشم،

به سر انگشت تزویرش نمی‌سپارم.

دستم را قلم می‌کنم و قلمم را از دست نمی‌گذارم.

چشم‌هایم را کور می‌کنم. گوش‌هایم را کر می‌کنم. پاهایم را می‌شکنم. انگشتانم را بندبند می‌بُرم.

سینه‌ام را می‌شکافم. قلبم را می‌کُشم. حتی زبانم را می‌بُرم و لبم را می‌دوزم.

امّا

قلمم را به بیگانه نمی‌دهم."

معلم به من آموخت تا هيچ‌گاه بي‌سوگند، قلم از قلمدان برنگيرم!

روحش شاد!

سكوت، خاموشي نيست. انزوا، مرگ نيست!

... و من، همچنان در جستجوي خانه گمكرده خويشم و نمي‌دانم چرا آن روز كه هيچ به ياد ندارمش مرا از آنجا بيرون راند.

خداحافظ.

ادعیه پلی برای وصال یا...؟؟؟

youhanna — Thu, 27 Apr 2006 10:57:18 GMT

مدتي پيش با وبلاگي آشنا شدم كه در آن دعا‌هاي مختلفي براي امور مختلف آورده شده بود. برايم سؤالي پيش آمد كه توجيه اين نوع درخواست كردن‌ها از خدا به وسيله اين ادعيه چيست. دوست خوبم عبدالله، نويسنده وبلاگ پاسخم را دادند.(براي خواندن آن مي‌توانيد سري به اینجا بزنيد) البته باز هم سؤال‌هايي برايم پيش آمد كه چون طولاني بود به عنوان يك پست در اينجا آوردم.

در مورد استدلالات عقلي: همان‌طور كه اشاره كرديد دانش ما ناقص است و يا به عبارتي دانش انسان نسبي است. اما گر انسان از زماني كه پي به نسبي بودن علم خود برد، از كنار مسائلي كه متوجه دليل آنها نمي‌شد مي‌گذشت، اكنون در اين جايگاه از علم و تكنولوژي قرار داشت؟ اصرار كردن و پافشاري بر يادآوري هر ضعفي، آن را نيرومند‌تر مي‌كند! در جايي ديگر به ديدگاه صرف علمي اشاره كرده بوديد. من هم مي‌پذيرم كه همه امور با ديد صرفاً عقلي و علمي قابل توجيه نيستند. اما من هم اصراري به يك توجيه صرفاً عقلي نداشتم. از طرفي توجيهات صرفاً اشراقي و احساسي را نيز رد مي‌كنم. چرا كه انسان را تركيبي از عقل و احساس مي‌دانم كه شايد گاهي در تقابل هم باشند، اما نتيجه اين تقابل را تكامل انسان مي‌دانم.

گفته بوديد كه استدلالات عقلي ممكن است متفاوت و گاه متضاد باشند. اما آيا در مواردي كه ممكن است دلايل ما با منطق عده‌اي جور در نيايد، بايد از آن صرف نظر كنيم؟ شايد كمتر مسئله‌اي را بتوان يافت كه مورد قبول تمامي انسان‌ها قرار گيرد.

اجازه بدهيد از ديد ديگري موضوع را بررسي كنم. فرض كنيد فردي غير مسلمان اين مطالب را بخواند كه مسلمانان براي فراهم شدن شرايط ازدواج و يا براي اينكه انساني ديگر به آنها علاقه‌مند شود، جملاتي را به دفعات، مطابق دستور خاصي در ساعات مشخصي از روز تكرار مي‌كند. آيا اين عمل را مي‌تواند چيزي جز ورد و جادو تلقي كند؟ و آيا در نظرش اسلام دين جادو و بي‌عقلي جلوه نمي‌كند؟ حال اگر چند استدلال عقلي را پشتوانه كاري كه از يك مسلمان يا هر انسان ديگري از مكاتب ديگر سر مي‌زند، ببيند، چه عكس‌العملي نشان مي‌دهد؟ 1- در صورتي كه دلايل را منطبق با منطق و عقل خود ببيند دو حالت پيش مي‌آيد. يا خود نيز آن عمل را انجام مي‌دهد و يا اگر علي‌رغم منطقي دانستن موضوع، به دلايلي از آن استقبال نكرد، با ديد بهتري از كنار آن مي‌گذرد و كمتر احتمال دارد كه آن مكتب را مكتب جادو و بي‌عقلي خطاب كند. 2- دلايل را نمي‌پذيرد. در اين ‌صورت هم از كنار موضوع مي‌گذرد اما ديگر شرايطي را فراهم نكرده‌ايم كه برچسب بي‌منطقي و بي‌‌‌عقلي بر آن بزند.

اعتقاد شما به دعا كردن را زير سؤال نمي‌برم؛ چرا كه اين امر در تجربه به شما اثبات شده اما آيا اين، دليلي كافي براي ترويج اين موضوع است؟ همان طور كه خودتان گفتيد نتايج منفي آن را منكر نمي‌شويد. آيا فكر نمي‌كنيد پيامدهاي منفي اين گونه ترويج دادن دعا بيشتر از پيامدهاي مثبت آن است؟

در دين مسيحيت، اعتقاد بر اين است كه براي ارتباط با خدا و اعتراف به گناه (به نوعي توبه كردن در اسلام) نيازمند يك كشيش هستند و به تنهايي نمي‌توانند اين كار را انجام دهند. اما در اسلام اين امر رد شده و خداوند خود را از رگ گردن به انسان نزديك‌تر مي‌داند. اگر ما معتقديم براي ارتباط داشتن با خدا نياز به شفيع و واسطه نداريم، اين گونه متوسل شدن‌ها به ائمه و اين گونه دعا كردن‌ها چه جايگاهي دارند؟ چگونه مي‌توان آنها را توجيه كرد؟ آيا بهتر نيست ارتباط داشتن با كسي كه خود را از رگ گردن به ما نزديك‌تر مي‌داند، راه ساده‌تري مانند صحبت كردن به زبان خودمان را ترويج دهيم؟ چه بسا اين‌گونه بيشتر احساس كنيم كه خدايي داريم كه هر لحظه نظاره‌گرمان است!

سوزدم اين آتش بيدادگر بنياد

youhanna — Wed, 12 Apr 2006 09:34:18 GMT

بعد فاجعه 22 اسفند در دانشگاه، بسياري در انتظار تمام شدن تعطيلات عيد بودند. نگران بودند كه نكند دوري نزديك به 1 ماه از دانشگاه، همه چيز را به ورطه فراموشي بسپارد. بعد از عيد دوباره شروع شد. دور هم جمع شدن‌هاي بچه‌ها در دفتر انجمن. شلوغي پاي بردهاي ابن سينا.... . من ديگر نه مي‌خواستم بشنوم و نه فكر كنم. جز به ضرورت كلاس، هيچ‌گاه پايم را در ابن سينا نگذاشتم. انجمن چند بار جلسه بحث گذاشت و هر بار به بهانه‌اي پوچ‌تر از پيش، به سمت انجمن نمي‌رفتم. ديروز ظهر بچه‌ها باز هم در انجمن جمع شده بودند. نزديك به 20 نفر از بچه‌ها به كميته انضباطي احضار شده بودند و من باز هم نخواستم ذهنم را درگير كنم. با دوستانم روي چمن نشسته بوديم و نهار مي‌خورديم!!!!!!!! ياد 21 اسفند افتادم. ما در مقابل دفتر سهراب‌پور بوديم تا بلكه جوابي در مقابل اعتراضمان بشنويم. ولي جلوي بوفه مثل هر روز شلوغ بود. همه بچه‌ها بي‌تفاوت و با خيالي آسوده آنجا بودند. از ديدن صحنه جلوي بوفه اعصابم به هم ريخته بود. اما امروز من هم يكي از همان آدم‌هاي بي‌تفاوت شده بودم. بعد 22 اسفند حرف‌هاي زيادي شنيدم. روايت‌هاي مختلف از جريان. نگاه‌هايي را تحمل كردم كه عذابم مي‌داد. نگاه‌هاي تمسخرآميز بعضي از دوستان و آشنايان. حرف‌ها و روايت‌هايي كه متهمم مي‌كرد. در برابرشان سكوت مي‌كردم. مطمئن بودم كه حرف‌هايم بي‌تأثير است و به همين سادگي ديگر نمي‌خواستم خودم را درگير كنم. مدام تلقين مي‌كردم كه نبايد براي آرمان‌ها ايستادگي كرد. بايد آرمان‌هايم را براي خلوتم نگاه دارم و در جامعه سكوت كنم...

چه ساده قلدران پر مدعا، مخالفانشان را به انزوا مي‌كشانند تا آسوده بتازند و بيش از پيش جفا كنند. ياد چشم‌‌هاي مضطرب مادربزرگ مي‌افتم و نگراني‌‌هايش كه مبادا نوه‌هايش درگير فعاليت سياسي شوند. مي‌گفت: "ول كنيد اين سياست را مادر جان. ما ها كم نديديم كه با جوون مثل دسته گل مردم چه ها كردند. همين فلاني پسر فلاني بود. يك جوون با استعداد و خوب و ... . چي شد؟؟؟ بعد اين همه سال هنوز معلوم نيست زنده است يا اعدامش كردن. پدر و مادر پيرش هم آخر دق كردن. حيف اين جووني‌تون نيست مادر؟..."

شب كه به خانه رسيدم همه شبكه‌هاي تلويزيون از خبر مسرت‌بخش رئيس‌جمهور محبوب مي‌گفتند. پخش زنده برنامه از مشهد. الله اكبرهاي دروغين. بدعت‌گذاري‌هاي احمقانه. مجري برنامه اعلام كرد كه بهتر است در سال پيامبر اعظم با صلوات تشويق كنيم و همه صلوات فرستادند... . ياد حرف‌هاي مادرم افتادم. وقتي از تندروي‌هاي اول انقلاب مي‌گفت. زماني كه فكر مردم را آن‌طور تغيير داده‌بودند كه دست زدن را حرام میدانستند و مبل و لوستر شده بود مظهر طاغوتي بودن ... . چاپلوسي‌هاي مجري تمام شدني نيست. اعصابم به هم ريخته. چه ساده از جهل توده سوءاستفاده مي‌كنند. "جهل".

اين روزهاي مملكت مرا به ياد شعرهاي اخوان مي‌اندازد. خفقان. ظلم و جهل مردم!!! واي بر ما.

خانه‌ام آتش گرفته‌است بر من آتش به جان ناظر

آتشي جانسوز در پناه اين مشبك شب

هرطرف مي‌سوزد اين آتش من به هر سو مي‌دوم گريان

پرده‌ها و فرش‌ها را از اين بيداد مي‌كنم فرياد.

تارشان با پود اي فرياد

من به هر سو مي‌دوم گريان واي بر من

در لهيب آتش پر دود همچنان مي‌سوزد اين آتش

وز ميان خنده‌هايم تلخ آنچه دارم يادگار و دفتر و ديوان

و خروش گريه‌ام نا شاد وانچه دارم منظر و ايوان

از درون خسته سوزان

مي‌كنم فرياد، اي فرياد من به دستان پر از تاول

اين طرف را مي‌كنم خاموش

خانه‌ام آتش گرفتست وز لهيب آن روم از هوش

آتشي بي‌رحم زان دگر سو شعله برخيزد

همچنان مي‌سوزد اين آتش به گردش دود

نقش‌هايي را كه من تا سحرگاهان كه مي‌داند

بستم بخون دل كه بود من شود نابود

بر سر چشم در و ديوار

در شب رسواي بي‌ساحل خفته‌اند اين مهربان

واي بر من، واي بر من همسايگانم شاد در بستر

صبح از من مانده برجا

سوزد و سوزد مشت خاكستر

غنچه‌هايي را كه پروردم

به دشواري در دهان گود گلدان‌ها واي آيا هيچ سر بر مي‌كنند

روزهاي سخت بيماري از خواب

مهربان همسايگانم از پي امداد

از فراز بامهاشان شاد سوزدم اين آتش بيدادگر بنياد

دشمنانم موزيانه خنده‌هاي مي‌كنم فرياد، اي فرياد

فتحشان بر لب

"اخوان ثالث"