امروز شنبه است و يك دنيا خستگي احساس مي‌كنم. خالي از طراوت. خالي از دوستي. نه! وقتي از دوستي خالي‌ام به مراتب حالم بدتر و خراب‌تر است. باز دارم از شك اشباع مي‌شوم. شايد به آن‌ها كه حرف مي‌زنند حسودي‌ام مي‌شود. اما از ديگر سو حقارت را به تمامي در آن‌ها مي‌بينم. اما به خودم هم نمي‌بالم چون هيچ عقل سليمي چنين اجازه‌اي به من نمي‌دهد. شايد اين نشانه‌اي است از وجود راهي مابين. يا نه. نشانه‌اي از راهي است برتر  براي آنان كه روح‌شان بزرگ شده.

 از اين بازي خسته نيستم. فقط تشنه‌ام. حتي يك قطره آب كه روي صورتم بچكاني هم پاي دوباره دويدن به من مي‌دهد. شايد اين هم نشان ديگري است از حقارت من ( از خودخواهي يا شايد حب ذات دوست دارم به جاي حقارت از كوچكي استفاده كنم!) كه تنها با يك قطره توان دويدن مي‌يابم. ديري نمي‌گذرد از آن ظهر تابستاني كه دريايي بي‌كران هديه‌ام كردي اما باز تشنه‌ام. آن روز به بازي علاقه‌مند شدم. آن قدر كه اكنون يقين دارم كه از بازي خسته نيستم. فقط مي‌ترسم نكند قوانين داوري را به درستي ندانم. تفاوت تكنيك‌هاي بازي من با خيل عظيم بازي‌كنان_‘ از زمين است تا آسمان. نه! تا خورشيد. نه! تا ستاره كهكشاني ديگر. شايد كمي دورتر يا كمي نزديك‌تر. تماشاچيان مدام آنها را تشويق مي‌كنند. پس اگرمسير بازي من هم درست است چرا هيچ‌كس من را تشويق نمي‌كند؟ اگر هم درست نيست پس چرا اين همه سنگ در مسير آنها مي‌بينم؟ انگار اين سنگ‌ها فقط براي من ظاهر مي‌شوند. يك لحظه مي‌نشينم تا قاطعانه تصميم بگيرم چه كنم. اما مي‌ترسم دير شود. بر مي‌خيزم... سنگ‌هاي عجيبي در راه مي‌بينم كه بر سر راه ديگران حس نمي‌كنم. شايد آنها آن‌قدر توانا هستند كه اين‌ها را رد مي‌كنند و آن‌قدر سريع كه من نمي‌فهمم آنها هم سنگي پيش پا داشتند. اما باور نمي‌كنم اين‌گونه باشد. چندين و چند بار دويدون‌شان را با دوربين‌هاي پيشرفته فيلم‌برداري كرده‌ام و بارها تصوير آهسته آن را به دقت ديده‌ام. جلوي پاي آنها اين سنگ‌ها نيست!!

كلافه شدم ديگر.... به من بگو....

 من مورچه‌ام؟                       

يا پهلوان؟

يا قهرمان؟

نه! نگو. هيجان آن به همين است كه فقط با يك چشمك_‘ به من توان بلند شدن بدهي.