دفاع مقدس باعث بارور شدن ذوق و انديشه عكاسان شد.

اين تيتري بود كه ديشب در روزنامه ديدم و شاخ درآوردم. نمي‌توانستم باور كنم كسي بتواند به خودش اجازه بدهد كه چنين حرفي بزند. يعني واقعاً ما اين همه خون داديم كه ذوق و انديشه عكاسان بارورو شود؟ آيا اين حرف شرم‌آور نيست؟

از 8 سال جنگ چه چيزي مانده؟ يك سري خانواده داغدار كه بين 2 گروه اسير شده‌اند. گروهي ادعا مي‌كند كه ارزش كار كساني كه جنگيدند را مي‌داند. به بدترين شكل از آنها حمايت مي‌كند. (چه نيكو و به‌جا گفت علي، همسر فاطمه، كه اگر مي‌خواهيد كسي را خراب كنيد، به بدترين شكل از او دفاع كنيد) گروهي ديگر هم بدون توجه به بطن جريان، صرفاً براي مخالفت با اين شيوه حمايتي، تا مي‌توانند بي‌حرمتي مي‌كنند. متأسفانه نياموخته‌ايم حرمت نهادن را. حرمت نهادن آنجايي رنگ به خود مي‌گيرد كه در پس آن، منفعتي براي خودمان پنهان شده ‌باشد.

من نمي‌گويم كه در خاطرات سالها پيش اسير شويم تا حرمت خون آنهايي كه رفتند را حفظ كرده باشيم و از حال و آينده باز بمانيم ولي كمي منصفانه بيانديشيم. همه‌مان با افتخار مي‌خوانيم و مي‌گوييم: "چو ايران نباشد تن من مباد". پس چرا اين طور خصمانه و بي‌رحمانه با شخصيت كساني كه به اين حرف معنا دادند بازي مي‌كنيم؟ من هم از نسلي هستم كه جنگ را لمس نكردم ولي حتي در بدترين حالت(كه مطمئن هستم اين گونه نبوده) فرض را بر آن بگذاريم كه آنها كه اين 8 سال جنگيدند، صرفاً به خاطر پيروي از ولايت فقيه و يك سري اعتقادات مذهبي بوده باشد كه من و شما هيچ اعتقادي هم به آنها نداريم. آيا نتيجه رفتن اين انسانها حفظ خاك وطن‌مان نشد؟

اي‌كاش بيشتر فكر مي‌كرديم و به راحتي حرمت عقايد مخالف خودمان را نمي‌شكستيم...  

  یک سال دیگر هم گذشت و دوباره رمضان آمد. رمضان آمد و دوباره پس از مدت‌ها کتاب‌های عربی‌مان که از پدربزرگ‌ها به ارث برده ایم از کمد‌ها و قفسه‌های کتاب بیرون آمد!!! دوباره همان برنامه‌ريزي هميشگي. روزي 30/1 (يك سي‌ام) از اين كتاب... باز رهنمودهاي تكراري گدايي بهشت...  

.....