بارش زیادی سنگین بود و سربالایی زیادی سخت .
دانه گندم روی شانه های نازکش سنگینی می کرد ، نفس نفس می زد .
اما کسی صدای نفس هایش را نمی شنید ، کسی او را نمی دید .
دانه روی شانه های کوچکش سر خورد و افتاد .
خدا دانه گندم را فوت کرد.
مورچه می دانست که نسیم نفس خداست .
مورچه دوباره دانه را بر دوشش گذاشت و به خدا گفت : گاهی یادم می رود که هستی ، کاشکی بیشتر می وزیدی .
خدا گفت : همیشه می وزم ، نکند دیگر گمم کرده ای !
مورچه گفت : این منم که گم می شوم . بس که کوچکم . بس که خرد .
نقطه ای که بود و نبودش را کسی نمی فهمد .
خدا گفت : اما نقطه سرآغاز هر خطی ست .
مورچه زیر دانه گندمش گم شد و گفت : من اما سر آغاز هیچم ، ریز و ندیدنی ، من به هیچ چشمی نخواهم آمد .
خدا گفت : چشمی که سزاوار دیدن است می بیند . چشم های من همیشه بیناست .
مورچه این را می دانست اما شوق گفت و گو داشت ، شوق ادامه گفتن .
پس دوباره گفت : و زمینت بزرگ است و من ناچیزترینم ، نبودنم را غمی نیست .
خدا گفت : اما اگر تو نباشی ، پس چه کسی دانه گندم را بر دوش بکشد و راه رقصیدن نسیم را در دل خاک باز کند؟ تو هستی و سهمی از بودن برای توست و در نبودنت کار این کارخانه ناتمام است .
مورچه خندید و دانه گندم دوباره از دوشش افتاد . خدا دانه را به سمتش هل داد .
هیچ کس اما نمی دانست که گوشه ای از خاک مورچه ای با خدا گرم گفت و گوست .

من به مدرسه ميرفتم تا درس بخوانم
تو به مدرسه ميرفتي به تو گفته بودند بايد دکتر شوي
او هم به مدرسه ميرفت اما نمي دانست چرا

من پول تو جيبي ام را هفتگي از پدرم ميگرفتم
تو پول تو جيبي نمي گرفتي هميشه پول در خانه ي شما دم دست بود
او هر روز بعد از مدزسه کنار خيابان آدامس ميفروخت

معلم گفته بود انشا بنويسيد
موضوع اين بود علم بهتر است يا ثروت
من نوشته بودم علم بهتر است مادرم مي گفت با علم مي توان به ثروت رسيد .
تو نوشته بودي علم بهتر است شايد پدرت گفته بود تو از ثروت بي نيازي .
او اما انشا ننوشته بود برگه ي او سفيد بود خودکارش روز قبل تمام شده بود .

معلم آن روز او را تنبيه کرد ؛ بقيه بچه ها به او خنديدند
آن روز او براي تمام نداشته هايش گريه کرد .
هيچ کس نفهميد که او چقدر احساس حقارت کرد .
خوب معلم نمي دانست او پول خريد يک خودکار را نداشته
شايد معلم هم نمي دانست ثروت وعلم گاهي به هم گره مي خورند
گاهي نمي شود بي ثروت از علم چيزي نوشت .

من در خانه اي بزرگ مي شدم که بهار توي حياطش بوي پيچ امين الدوله مي آمد .
تو در خانه اي بزرگ مي شدي که شب ها در آن بوي دسته گل هايي مي پيچيد که پدرت براي مادرت مي خريد .
او اما در خانه اي بزرگ مي شد که در و ديوارش بوي سيگار و ترياکي را مي داد که پدرش مي کشيد .

سال هاي آخر دبيرستان بود ، بايد آماده مي شديم براي ساختن آينده
من بايد بيشتر درس مي خواندم دنبال کلاس هاي تقويتي بودم
تو تحصيل در دانشگا هاي خارج از کشور برايت آينده ي بهتري را رقم مي زد .
او اما نه انگيزه داشت نه پول درس را رها کرد دنبال کار مي گشت

روزنا مه چاپ شده بود
هر کس دنبال چيزي در روزنامه مي گشت
من رفتم روزنامه بخرم که اسمم را در صفحه ي قبولي هاي کنکور جستجو کنم .
تو رفتي روزنامه بخري تا دنبال آگهي اعزام دانشجو به خارج از کشور بگردي .
او اما نامش در روزنامه بود روز قبل در يک نزاع خياباني کسي را کشته بود

من آن روز خوشحال تر از آن بودم که بخواهم به اين فکر کنم که کسي کسي را کشته است .
تو آن روز هم مثل هميشه بعد از ديدن عکس هاي روزنامه آن را به به کناري انداختي .
او اما آنجا بود در بين صفحات روزنامه ، براي اولين بار بود در زندگي اش
که اين همه به او توجه شده بود !!!!

چند سال گذشت ، وقت گرفتن نتايج بود
من منتظر گرفتن مدارک دانشگاهي ام بودم
تو مي خواستي با مدرک پزشکي ات برگردي همان آرزوي ديرينه ي پدرت
او اما هر روز منتظر شنيدن صدور حکم اعدامش بود .

وقت قضاوت بود ، جامعه ي ما هميشه قضاوت مي کند
من خوشحال بودم که که مرا تحسين مي کنند
تو به خود مي باليدي که جامعه ات به تو افتخار مي کند
او شرمسار بود که سرزنش و نفرينش مي کنند

زندگي ادامه دارد
هيچ وقت پايان نمي گيرد

من موفقم من ميگويم نتيجه ي تلاش خودم است!!!
تو خيلي موفقي تو ميگويي نتيجه ي پشت کار خودت است!!!
او اما زير مشتي خاک است مردم گفتند مقصر خودش است !!!!

من , تو , او
هيچگاه در کنار هم نبوديم
هيچگاه يکديگر را نشناختيم

اما من و تو اگر به جاي او بوديم
آخر داستان چگونه بود؟؟؟

هر روز از كنار مردماني ميگذريم كه يا من اند يا تو و يا او
و به راستي نه موفقيت هاي من به تمامي از آن من است و نه تقصيرهاي او همگي از آن او

 
الف : کوهی را که می خواهی از آن بالا بروی انتخاب کن :
تحت تاثیر حرفهای دیگران قرار نگیر که می گویند : فلان کوه قشنگ تر است یا بهمان کوه راحت تر است . قرار است برای رسیدن به مقصدت ، نیرو و شور و شوق زیادی صرف کنی ، پس مسئول انتخاب خودت هستی و باید از کارت مطمئن باشی .

ب : زمان نزدیک شدن به کوه را بشناس :
کوه اغلب منظره ای دور دست است : زیبا ، جالب ، پر از چالش . اما وقتی به آن نزدیک می شوی ، چه اتفاقی می افتد ؟ راه پیچاپیچ است و جنگل های زیادی درون و پیرامون توست . آنچه روی نقشه آسان می نماید ، در زندگی واقعی بسیار دشوار است . پس تمام راهها و مسیرها را بررسی کن ، تا روزی به قله مقصودت برسی

پ : از کسی که پیش تر به آنجا رفته ، بیاموز :
 هر چه هم خود را بی همتا بدانی ، همیشه کس دیگری هم هست که پیش از تو همین رویا را داشته . او نشانه هایی به جا گذاشته که پیمودن مسیر را برایت آسان می کند : بهترین مکان برای آویزان کردن طناب ، مسیرهای کوبیده ، شاخه هایی که شکسته تا عبور را راحت تر کند . این صعود متعلق به توست ، مسئولیت توست ، اما هرگز فراموش نکن که تجربه دیگران بسیار به تو کمک می کند .

ت : خطرها را اگر از نزدیک ببینی می توانی مهار کنی :
وقتی بالا رفتن از کوه رویاهایت را آغاز می کنی ، به اطرافت توجه کن . البته پرتگاههایی در راه است . شکافهایی تقریبا نادیدنی سر راهت هست . سنگهایی سر راهت هست که توفان چنان صیقل داده که مثل یخ لیز شده است . اما اگر بدانی هر پایت کجاست ، خطرات را هم تشخیص می دهی و می توانی مهارشان کنی .

ث : چشم انداز عوض می شود ، از آن استفاده کن :
البته باید هدفی در ذهن داشته باشی ( رسیدن به قله ) . اما همانطور که صعود می کنی ، بیشتر هم می توانی ببینی و زحمتی ندارد که گاهی توقف کنی و کمی از چشم انداز اطرافت لذت ببری . با هر متر صعود ، می توانی کمی دورتر را ببینی . از این فرصت برای کشف چیزهایی استفاده کن که تاکنون نشناخته ای .

ج : به بدنت احترام بگذار :
تنها کسی می تواند از کوه صعود کتد که به اندازه کافی به جسمش توجه کند . آنقدر که زندگی به تو وقت می دهد ، فرصت داری . پس برای صعود بیش از حد لازم تلاش نکن . اگر تندتر بروی خسته می شوی و نیمه راه از پیشروی دست می کشی . اگر آهسته بروی ، شب می رسد و گم می شوی . از چشم انداز استفاد کن ، اما به پیشروی ادامه بده .

چ : به روحت احترام بگذار :
تمام مدت تکرار نکن که " باید موفق بشوم " . روحت دیگر این موضوع را می داند ، در عوض احتیاج دارد که از این راهپیمایی طولانی برای رشد و گسترش به سوی افق و رسیدن به آسمان استفاده کنی . وسواس هیچ کمکی در رسیدن به هدفت نمی کند و فقط لذت صعود را از تو میگیرد . اما توجه کن : این را هم تکرار نکن که " راه مشکل تر از آن است که فکر می کردم " ، چرا که باعث از دست رفتن نیروی درونی ات می شود .

ح : خودت را برای پیمون یک کیلومتر بیشتر آماده کن :
مسیر قله کوه همیشه طولانی تر از آن است که فکر می کرده ای . خودت را گول نزن ، لحظه ای می رسد که فکر می کنی به هدف نزدیکی ، اما هنوز خیلی راه مانده . اگر خودت را برای بیشتر رفتن آماده کرده باشی ، این موضوع برایت دردسر ساز نمی شود .

خ : وقتی به قله کوه رسیدی ، شاد شو : گریه کن ، دست بزن ، از ته دل فریاد بکش ، بگذار باد بالای کوه ذهنت را پاک کند ، پاهای عرق کرده و خسته ات را تازه کند ، غبار قلبت را بروبد . چه خوب ، آنچه را که قبلا فقط رویایی بود ، چشم انداز دوردستی بود ، اکنون بخشی از زندگی توست ، پیروز شده ای .

د : با خودت عهدی ببند :
بپذیر نیرویی را کشف کرده ای که نمی شناختی و به خود بگو از حالا به بعد ، از این نیرو تا پایان عمرت استفاده کنی . ترجیحا با خودت عهد کن که کوه دیگری پیدا کنی و رهسپار ماجرایی تازه شوی .

ذ : داستانت را برای دیگران بگو :
 بله ، داستانت را بگو ، الگویی به جا بگذار . هر چه را ممکن است بگو ، تا دیگران هم احساس شهامت کنند و با کوههای خود روبرو شوند .

روزي تصميم گرفتم كه ديگر همه چيز را رها كنم . شغلم را ، دوستانم را ، مذهبم را ، زندگي ام را ! به جنگلي رفتم تا براي آخرين بار با خدا صحبت كنم .
به خدا گفتم : آيا مي تواني دليلي براي ادامه زندگي برايم بياوري؟ و جواب او مرا شگفت زده كرد . او گفت : آيا سرخس و بامبو را مي بيني؟ پاسخ دادم : بلي .
خداوند گفت : هنگامي كه درخت بامبو و سرخس را آفريدم ، به خوبي از آنها مراقبت نمودم . به آنها نور و غذاي كافي دادم . دير زماني نپاييد كه سرخس سر از خاك برآورد و تمام زمين را فرا گرفت اما از بامبو خبري نبود . من از او قطع اميد نكردم . در دومين سال سرخس ها بيشتر رشد كردند و زيبايي خيره كننده اي به زمين بخشيدند اما همچنان از بامبوها خبري نبود . من بامبوها را رها نكردم . در سالهاي سوم و چهارم نيز بامبوها رشد نكردند . اما من باز از آنها قطع اميد نكردم . در سال پنجم جوانه كوچكي از بامبو نمايان شد . در مقايسه با سرخس كوچك و كوتاه بود اما با گذشت 6 ماه ارتفاع آن به بيش از 100 فوت رسيد . 5 سال طول كشيده بود تا ريشه هاي بامبو به اندازه كافي قوي شوند . ريشه هايي كه بامبو را قوي مي ساختند و آنچه را براي زندگي به آن نياز داشت را فراهم مي كردند .
خداوند در ادامه گفت : آيا ميداني در تمامي اين سالها كه تو درگير مبارزه با سختيها و مشكلات بودي در حقيقت ريشه هايت را مستحكم مي ساختي . من در تمامي اين مدت تو را رها نكردم همانگونه كه بامبو ها را رها نكردم.
هرگز خودت را با ديگران مقايسه نكن و بامبو و سرخس دو گياه متفاوتند اما هر دو به زيبايي جنگل كمك ميكنند . زمان تو نيز فرا خواهد رسيد تو نيز رشد مي كني و قد مي كشي!
از او پرسيدم : من چقدر قد مي كشم ؟
در پاسخ از من پرسيد : بامبو چقدر رشد ميكند؟

خوشا بحال مسکینان در روح ، زیرا ملکوت آسمان از آن ایشان است .

خوشا بحال ماتمیان ، زیرا ایشان تسلی خواهند یافت .

خوشا بحال حکیمان ، زیرا ایشان وارث زمین خواهند شد .

خوشا بحال گرسنگان و تشنگان عدالت ، زیرا ایشان سیر خواهند شد .

خوشا بحال رحم کنندگان ، زیرا بر ایشان رحم کرده خواهد شد.

خوشا بحال پاکدلان ، زیرا ایشان خدا را خواهند دید .

خوشا بحال صلح کنندگان ، زیرا ایشان پسران خدا خوانده خواهند شد .

خوشا بحال زحمت کشان برای عدالت ، زیرا ملکوت آسمان از آن ایشان است .

خوشحال باشید چون شما را فحش گویند و جفا رسانند ، و به خاطر من هر سخن بدی بر شما کاذبانه گویند .

خوش باشید و شادی عظیم نمایید ، زیرا اجر شما در آسمان عظیم است.